Rola komina w budynku
Czemu służy komin? Najprościej mówiąc: odprowadzaniu na zewnątrz budynku dymu i spalin. Jego rola jest istotna, a budowa ściśle uzależniona od rodzaju ogrzewania.
O tym, że dom musi mieć komin wie już nawet dziecko. Kominów może być nawet kilka, najpopularniejszym rozwiązaniem jest jednak kierowanie wszystkich przewodów (dymowego, wentylacyjnego oraz spalinowego) do jednego komina. Ten powienien mieć za to optymalną dla danego domu wysokość i średnicę. Od doboru tych parametrów zależy bowiem właściwe funkcjonowanie systemów grzewczych. Może ono zostać zakłócone przez zmniejszenie ich efektywności w przypadku zbyt dużego komina. Z kolei w przypadku za małego mogą pojawić się kłopoty z odprowadzaniem dymu lub spalin.
Wysokość komina uzależniona jest przede wszystkim od:
- przewodów w nim umieszczonych,
- wysokości budynku,
- pokrycia dachowego.
Skoro zaś mowa o wysokości komina, to zwykle chodzi o odległość mierzoną od wlotu do wylotu przewodu kominowego. Ta nie może być krótsza niż 5 m, jest zarazem warunkiem koniecznym, by powstał tzw. ciąg, czyli ruch spalin, dymu lub powietrza od dołu komina (wlotu) do jego wylotu. Ciąg powstaje w wyniku różnicy gęstości ciepłego powietrza wewnątrz komina i chłodnego na zewnątrz. Im większa różnica temperatur tym ciąg jest większy. Na jego siłę wpływ niemały ma wysokość komina i średnica przekroju przewodu kominowego.
W zależności od wybranego typu ogrzewania wymagany ciąg wynosi dla kotłów gazowych i olejowych od 1 do 15 Pa, a dla kotłów na paliwo stałe: do 40 Pa. Jeśli kocioł wytwarza zbyt niską temperaturę, wymagany bywa montaż systemu tworzącego dodatkowe nadciśnienie, sztucznie powodując wypychanie spalin na zewnątrz. Dodatkowo można wyposażyć system kominowy w elektroniczne regulatory, ograniczniki lub przerywacze ciągu.
Przewód spalinowy dostarczający gaz do kotła musi mieć minimum 4 metry (do kotła olejowego 5 m), zaś przewód wentylacyjny minimum 2 metry. Przewód kominowy nie powinien być za długi, bo to ułatwi jego zapychanie. Dobrze też zwrócić uwagę na to, by komin nie wystawał zbytnio ponad połać dachu.
Każdy komin musi być szczelny, a przy tym wznoszony pionowo. Jego budowa powinna uwzględniać elementy ułatwiające dokonywanie okresowych przeglądów technicznych i czyszczenie. Poza tym kominy powinny mieć u podstawy specjalny zbiornik kondensatu z odprowadzeniem skroplin, otwór rewizyjny u dołu, w załamaniach a także w częściach skośnych. Materiał, z której jest budowany komin musi być odporny na wysokie temperatury, wilgoć oraz korozję. Z tego powodu do wyboru mamy najczęściej produkty ze stali szlachetnej, ceramiki lub prefabrykatów.
Przed uruchomieniem każdy komin musi zostać sprawdzony przez mistrza kominiarskiego. On też sprawdza stan techniczny, drożność czy w ogóle zgodność budowli z dokumentacją projektową, która zawiera wszelkie parametry i wymiary komina, optymalne dla danego budynku. Inwestor nie musi więc martwić się o jego odrębne projektowanie.
Wysokość komina uzależniona jest przede wszystkim od:
- przewodów w nim umieszczonych,
- wysokości budynku,
- pokrycia dachowego.
Skoro zaś mowa o wysokości komina, to zwykle chodzi o odległość mierzoną od wlotu do wylotu przewodu kominowego. Ta nie może być krótsza niż 5 m, jest zarazem warunkiem koniecznym, by powstał tzw. ciąg, czyli ruch spalin, dymu lub powietrza od dołu komina (wlotu) do jego wylotu. Ciąg powstaje w wyniku różnicy gęstości ciepłego powietrza wewnątrz komina i chłodnego na zewnątrz. Im większa różnica temperatur tym ciąg jest większy. Na jego siłę wpływ niemały ma wysokość komina i średnica przekroju przewodu kominowego.
W zależności od wybranego typu ogrzewania wymagany ciąg wynosi dla kotłów gazowych i olejowych od 1 do 15 Pa, a dla kotłów na paliwo stałe: do 40 Pa. Jeśli kocioł wytwarza zbyt niską temperaturę, wymagany bywa montaż systemu tworzącego dodatkowe nadciśnienie, sztucznie powodując wypychanie spalin na zewnątrz. Dodatkowo można wyposażyć system kominowy w elektroniczne regulatory, ograniczniki lub przerywacze ciągu.
Przewód spalinowy dostarczający gaz do kotła musi mieć minimum 4 metry (do kotła olejowego 5 m), zaś przewód wentylacyjny minimum 2 metry. Przewód kominowy nie powinien być za długi, bo to ułatwi jego zapychanie. Dobrze też zwrócić uwagę na to, by komin nie wystawał zbytnio ponad połać dachu.
Każdy komin musi być szczelny, a przy tym wznoszony pionowo. Jego budowa powinna uwzględniać elementy ułatwiające dokonywanie okresowych przeglądów technicznych i czyszczenie. Poza tym kominy powinny mieć u podstawy specjalny zbiornik kondensatu z odprowadzeniem skroplin, otwór rewizyjny u dołu, w załamaniach a także w częściach skośnych. Materiał, z której jest budowany komin musi być odporny na wysokie temperatury, wilgoć oraz korozję. Z tego powodu do wyboru mamy najczęściej produkty ze stali szlachetnej, ceramiki lub prefabrykatów.
Przed uruchomieniem każdy komin musi zostać sprawdzony przez mistrza kominiarskiego. On też sprawdza stan techniczny, drożność czy w ogóle zgodność budowli z dokumentacją projektową, która zawiera wszelkie parametry i wymiary komina, optymalne dla danego budynku. Inwestor nie musi więc martwić się o jego odrębne projektowanie.
(bpawlak), 28-05-2009
Skomentuj
Komentarze — pokaż wszystkie
Brak komentarzy
